Het lijkt wel Sinterklaas!

En zo heb ik vorige week tussen al het ge-IVF, inpakken en verhuizen door, ook nog eens zomaar even een cadeautje in elkaar geflanst voor Sab, naar aanleiding van de geweldige cadeautjesactie van Cisca.

Ik vond het een fantastisch idee en wilde persé zelf iets maken, maar bij gebrek aan tijd door al het bovenstaande, werd het iets simpels, snel gemaakt en praktisch: bewonder mijn handmade keukenschort. Die P.ebbles liever niet had afgegeven:

En die ik natuurlijk, zoals het hoort, "gesigneerd" heb:

Verder kocht ik een heerlijk doosje Antwerpse Handjes voor de snoepert:

Wat zo mooi ingepakt was dat ik het niet terug open wilde maken voor de foto, dus u moet het doen met een plaatje van het wereldwijde web:

En lèkker dat die zijn!!!

Ik weet dat u dit altijd al heeft willen weten, dus hierbij een leerzaam stukje geschiedenis over 'mijn' stad, over hoe de naam Antwerpen ontstaan is:

'Een 15de eeuwse sage vertelt dat in het land van de Schelde omstreeks het begin van onze tijdrekening een reus, Druoon Antigoon, heerste, die van elke schipper een zware tol eiste. Wanneer deze weigerde te betalen, werd hem de hand afgehakt. Een Romeinse krijger, Silvius Brabo, bevocht, overwon en doodde de reus, hakte zijn hand af en wierp hem in de Schelde. Het bevrijde volk noemde de stad Antwerpen (van handwerpen).'

Als dat geen interessante info was op de vrijdagmiddag!

Damn nu bedenk ik me ineens dat ik 1 foto van de cadeautjes vergeten ben te maken! Ik had namelijk ook een boekje gekocht over onze stad: '100% Antwerpen'. Voor als Sab eens een weekendje Antwerpen zou doen. Had ze al gedaan zei ze maar ze kwam graag nog eens terug. Naja, jammer dan, geen plaatje voor u.

En ik heb natuurlijk ook een toepasselijke kaart volgeschreven. Ik had de tekst aan de voorzijde liever *op* de schort gehad, maar dat kreeg ik allemaal niet meer voor elkaar.

Volgens mij was ze er blij mee, want dit schreef ze me terug:

Wheoeohooeeeee ik heb een heel gaaf pakje uit Belgenland gekregen!Dat was zo leuk!! En wat zit er veel in!!!! Leesvoer, kookschort, en chocola!!
Het is dubbel feest want ik heb een kadootje gekregen en ik heb ook nog een kadootje uit het buitenland zelfs...pfft gloei gloei gloei!!Heb foto's van t uitpakproces gemaakt en die ga ik snel op mijn weblog zetten met een linkje naar jou toe. Ik mail je als het er op staat.
'geeft Edje een spontane vreugde-dankjewel-knuffel'.

Hahaha leuk!

Maar nu effe waar het eigenlijk allemaal om gaat: wat kreeg ik zelf?? Want ik kreeg natuurlijk ook iets. Gelukkig. Van Petra.

Ik kreeg wijnbedeltjes. Ik heb geen idee wat het zijn of wat ik ermee kan doen, maar dat zal Petra me wel weten te vertellen. Petra??

En ik kreeg een Halloween notitieblokje:

Thanks Petra.

En thanks Cisca voor het superoriginele idee!!

2nd base: check!

Ik val maar meteen met de geweldige deur in huis: ik ben de trotse bezitster van maar liefst 3 (!!) 8cellige embryootjes!!!! En er zit nog een 7cellig in de diepvries!!!!! Ik kom uitroeptekens te kort. Dit is zoooo'n geweldige dag voor ons!!!!!!!!!!!!!!!!!

Gisteren had ik nog even naar de counselor gebeld met een smoesje, om info los te peuteren over het aantal delingen, maar het labo was bezet dus ik zou toch echt nog een dagje geduld moeten hebben. Had ik niet. Vanmorgen knalde ik bijna uit elkaar van de spanning en na een half uurtje wachtkamer mochten we onze entrée maken in het transferkamertje. In Gent gaat het er toch een beetje anders aan toe dan in Antwerpen en Brussel. Daar moest je je helemaal uitkleden en een schortje aan en haarnetje op. Alles heel steriel. Hier ga je binnen. Je kleedt je uit achter het gordijntje (en ondertussen deed de arts haar uitleg tegen me. En ook al heeft zij intussen al 100 x tussen mijn benen gekeken, toch werd ik een beetje ehm preuts toen ze zo stond te kijken tijdens het uitkleden), neemt plaats in de beugels, eendebek erin, embryo's erin, eendebek eruit, doekje erover voor het prut en huppetee aankleden die hap en wegwezen. In de andere ziekenhuizen moet je nog minstens een half uur (met volle blaas, ahhh) blijven liggen met je benen omhoog. Niks van dat al in Gent. Laden en lossen hier.

Had van de week al geschreven dat onze dokter behoorlijk streng is. En dat heb ik geweten vandaag. Ik heb zó moeten pleiten om er 3 terug te krijgen. Zij wou er persé geen 3 terugplaatsen. Ik persé wel. And I won. Het waren 2 hele goede 8celligen, een heel goed 7cellig en een 8cellig met redelijk veel fragmentatie (voor de nitwits: verbrokkeling van de cellen, dus niet zo goed) en dat laatste wilden ze zomaar weggooien. Niet goed genoeg om in te vriezen, dus prullenbak. Maar ik had zelf altijd maar met veel moeite 1 embryo over om terug te plaatsen en met eiceldonatie 2x 2 embryo's maar nooit méér. Dus no way in hell dat ik zo'n zuurverdiend embryootje ging laten weggooien. De 3 beste terugplaatsen wilde ze absoluut niet. Teveel risico op een drieling ('ik heb in geen 15 jaar een drieling gehad, en ik wil niet dat jij de eerste bent'). Uiteindelijk heb ik voorgesteld om de 2 goede 8celligen terug te plaatsen en daarbij het kneusjes8cellig. Dan was everybody happy. De dok want die ene gaf toch niet zoveel kans op *ook* een innesteling en dus een drieling, en ik want we hoefden niks weg te gooien. En ik denk dat de kans dat er niets blijft plakken nog steeds veel groter is dan dat ze alle 3 innestelen.

De dokter vond het 'un compromis à la belge' (want de Belgen foefelen graag om te bereiken wat ze willen. Ben aardig ingeburgerd, zo blijkt maar weer). Maar ze ging akkoord. Yay !

We moesten wel een formulier tekenen dat we op de hoogte waren van de risico's van een meerlingzwangerschap. So we did. Ik ken intussen alle voors- en tegens van IVF en ECD en heb ook alles gelezen over meerlingzwangerschappen en zwangerschappen in het algemeen en de problematiek daarrond. Dus ik ben echt wel geïnformeerd. En we wagen het erop. Die keuze heeft ook alles te maken met 'de laatste poging' want normaalgesproken zouden we niet zo snel kiezen voor 3 embryo's *denk ik* maar nu wil ik gewoon zoveel mogelijk kans op een zwangerschap. Ben trouwens wel doodsbang dat het echt een drieling zal zijn hoor, want dat wil ik niet. Veel te groot risico. Zou heel de zwangerschap geen oog dichtdoen. Dan kun je natuurlijk nog altijd opteren voor embryoreductie maar dat lijkt me ook een hartverscheurende keuze.

Anyway, zo ver zijn we nog lang niet. Eerst maar eens zwanger van eentje (of tweetjes!!!) zien te raken!

En in al mijn euforie viel ik vanmiddag tijdens het inpakken zomaar van een stoel. Hoop dat iedereen daarbinnen nog op zijn of haar plaats zit...

Highs & Lows

Men-o-men dat waren me de dagjes wel gisteren en vandaag zeg. Over pieken en dalen en hoop en wanhoop gesproken.

Man moest dus gisteren zijn bijdrage gaan leveren in het ziekenhuis.

1e staal: niks bewegends in gevonden...Intussen ging hij een 2e staal produceren en werd het 1e gewassen. Bij terugkomst waren er al enkele beweeglijke zaadjes gevonden en werd ook het 2e gewassen. Dit was gelukkig wel een beter staal. Maar oh oh oh wat heb ik me rot gevoeld gisteren! Ik had gehoopt dat de 7 maanden van antioxidanten en vitaminen slikken en ook nog de operatie in april, beterschap zouden brengen, maar niets was minder waar. "De operatie heeft meer kwaad dan goed gedaan" was de conclusie van de laborante. Einde verhaal en wachten tot morgen (vandaag dus) op de uitslag van het aantal bevruchtingen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik gisteren totaal in zak en as zat. Daar ging onze laatste poging. Weer net zo slecht als alle andere pogingen. Wij hebben altijd weinig bevruchtingen gehad. Altijd maar 50% en 1x zelfs maar 20%. En ik had zelf altijd maar 2 of 3 eitjes, dus dan blijft er weinig over. En wat overbleef was altijd van zéér matige kwaliteit. Het was 6 pogingen lang "de schuld" van de eitjes want die waren slecht. Diagnose: pre-menopauze. En ik was nog geen 34! De 7e poging deden we voor het eerst eiceldonatie en wat bleek? Het was wéér net zo slecht als altijd! Conclusie: niet alleen de eitjes zijn slecht, ook de zaadjes zijn bijzonder slecht. Daar hadden ze maar effe 3 jaar voor nodig gehad om dat te bedenken. We deden nog een poging ECD en weer hetzelfde resultaat, dus moest Husby minstens 6 maanden aan de antioxidanten en vitaminen en misschien, heel misschien zou dat enige verbetering geven. Maar het zag er gisteren dus niet naar uit dat al die pillen ook maar ièts geholpen hadden.

Vanmorgen mocht ik na 11 uur bellen voor het aantal bevruchtingen. Ik verslikte me toen ik het nummer op de display van mijn mobiel zag knipperen. Het.Ziekenhuis.Belde.Me.Zelf! Om kwart over 9 al. Dit kon niet veel goeds betekenen. Ik was ervan overtuigd dat er geen enkele eicel bevrucht zou zijn en dat ze me daarom niet langer in spanning wilden houden.

Maar !!!!! Van de 10 eitjes waren er inderdaad maar 7 rijp, en daarvan konden er maar 5 geïnjecteerd worden, maar *tromgeroffel* DIE ZIJN ALLE 5 BEVRUCHT!!!!! 100% bevruchting! How do you like that? Dat hebben we nevernooitnie gehad! Ik ging van een enorme dip naar een geweldige high. Zouden die pillen dan toch...? Hoe het ook moge zijn, ik heb weer vertrouwen in een goede afloop!

Nu op naar zaterdag. De transfer is vervroegd naar half 9 en Husby kan *toch* mee. We zijn al halfweg naar 2nd base en ik ben zooo hyper dat niemand me kan pakken. Ik ga die home run lopen!

Hmm het gaat hier aardig op een IVF-blog lijken, terwijl dat absoluut mijn bedoeling niet was. Maar hey, het is mijn blog en ik schrijf wat me bezighoud niewaar? Over 2 weken schrijf ik of over een zwangerschap (ja! ja! ja!) of nooit meer over IVF dus u moet het nog even uitzitten...

Oh, en hebben jullie dit gelezen? That lucky bird!

Wish us luck!

Ok. Tomorrow is the day. D-day. De dag des oordeels. Pick-up day. Om half 8 des morgens mag Husby in het rukkamertje met de plakkerige boekjes plaatsnemen om de helft van ons nageslacht te produceren in een potje. De donor heeft ook ’s ochtends haar pick-up en dan gaat een laborante hopelijk een leuk mengseltje maken van sperm en ei. Er zijn 10 eitjes, waarvan er waarschijnlijk maar 7 groot genoeg zijn, dus het is geen vetpot (en wij hebben altijd maar 50% of minder bevruchtingen) maar hopelijk zijn diegenen die overblijven mooi en sterk en blijven ze 9 maanden plakken. Dat is alles. Meer vraag ik niet.

De transfer is zaterdagochtend om half 10. En ik moet alleen. Husby kan niet mee. Nou doe ik dit bijna altijd alleen en daar heb ik op zich geen problemen mee, maar ik kom bijna altijd huilend uit het ziekenhuis omdat het wéér maar eens slechte bevruchtingen waren en bijna geen embryo’s over enzo, en bij deze laatste poging wil ik echt niet alleen zijn.

Ik krijg trouwens een heavy load teruggeplaatst (als er al een heavy load beschikbaar is natuurlijk, want dat is maar 1x het geval geweest). Dat betekent dat ze meer dan 2 embies gaan terugplaatsen. Vanaf 36 jaar mag dit, en ook als de bevruchtingen maar matigjes zijn. Dus ik kom waarschijnlijk 2x in aanmerking. Laat maar komen die zware vracht. Of die 2 topembryo’s natuurlijk, dat mag ook!

Donderdagmiddag krijgen we het aantal bevruchtingen te horen dus het bange afwachten is weer begonnen...

Duimt u nogmaals mee??

Mijn kruis

Schreeuwde ik gisteren nog dat ik the Zenmaster herself was, vanmorgen is de paniek in alle hevigheid toegeslagen. WAT ALS HET NOU WEER NIET LUKT???????????? Dan blijf ik mijn leven lang kinderloos. Dan zal ik nooit zwanger zijn, geen namen mogen kiezen, geen geboortekaartjes uitzoeken, geen totaal nieuwe (positiekleren)garderobe kopen, geen bevalling meemaken, geen poepbroeken verschonen, geen eerste schooldagjes, geen kinderverjaardagen vieren, geen kinderkleertjes maken, niet lekker knutselen met m'n kind, geen vriendjes/vriendinnetjes over de vloer, geen oma worden, geen niks. Nul. Nada. Rien. Alles voor niks geweest.

En toen flipte ik even toen ik dat allemaal bedacht. Niet dat ik dat nooit eerder had bedacht hoor; integendeel, al triljoen keer. Maar nu het ècht ècht ècht de allerlaatste poging is, komt alles ineens heel angstig dichtbij.

Ik wil niet kinderloos blijven. Echt niet. Ik wil al kinderen zolang ik me kan herinneren. Ik was zo'n meisje dat moedertje speelde over haar poppen en al een naam had bedacht voor haar toekomstige dochter toen ze 4 was (Dieuwertje. How ugly is that?!? Dieuwertje Blok, remember? Vond ik toen leuk blijkbaar. Vond hè. Vond!).

En nu gaat dat waarschijnlijk allemaal niet gebeuren. Ik kan u niet vertellen hoe verschrikkelijk dat voelt. Hoe oneindig machteloos ik me voel dat ik zelf niks kan doèn. Dat ons lot volledig in handen ligt van dokters en de medische wetenschap. Dat ze tegenwoordig zoveel kunnen maar òns blijkbaar niet kunnen helpen. Hoe leeg ik me (nu al) voel. Hoe tegenstrijdig ook. Aan de ene kant ben ik blij dat we straks ein-de-lijk van alle IVF-miserie af zijn, maar aan de andere kant kan en wìl ik niet stoppen. Want stoppen betekent onverbiddelijk: geen kinderen.

Ik zou zo graag weer onbezorgd leven en het vrolijke meisje van vroeger terug worden. Ok, ik ben nog steeds blij en op het eerste gezicht is er niks aan de hand (zoals mijn collega vorige week zei "maar je zièt helemaal niks aan jou, jij bent altijd vrolijk") maar ik heb wel mijn dipjes en donkere dagen. Momenten dat ik liever niet mijn bed uitkom en heel ver weg wil kruipen en pas weer wakker wil worden als alles opgelost is. Maar zo werkt het niet. Zo zit het leven niet in elkaar. Elk huisje heeft zijn kruisje zeggen mensen tegen me (een uitspraak waar ik van moet kotsen!) maar dit kruis is zo ontzettend zwaar om te dragen.

Een kijkje nemen in my private parts

Was vanmorgen in het ziekenhuis. Echootje gedaan bij alwéér een nieuwe vrouwelijke arts. Met stagiaire. Eentje maar deze keer. Alles was ok. Meer dan ok zelfs, want *als u niet in de IVF-business zit, slaat u dit stuk best even over* mijn baarmoederslijmvlies is 9.3mm!!! Dat is errug goed voor mij, want normaal haal ik met moeite 7 of 7.5 max! Bij de donor loopt ook alles op rolletjes (10-12 eitjes), dus yay, first base (een goed voortraject) is gehaald!

2nd base is een goede bevruchting, 3rd base is een zwangerschap en home base is een kindje. Ik ben nooit verder dan het 1e honk geraakt, en toen was ik altijd out. Meestal ben ik zelfs al uit voor ik bij het 1e honk ben. Je zou beter verwachten van iemand die jaren softball heeft gespeeld hè? Ja, vind ik ook. Maar nu ik aan mijn fin de carrière zit, krijg ik misschien wel ineens een opleving, wie weet. Ik ben goed getraind in ieder geval. Heb 8 oefenwedstrijden gespeeld en dit is dan The Big Finale van mijn eigen Major League! Ik zet al mijn geld in op een homerun. En dan word ik beloond met een Gouden Schoen baby. Ja, zo zal het gaan.

Maar weet je wat zo raar is? Meestal ben ik op dit punt in de behandeling hieperdepieper zenuwachtig. Maar nu niet. Ik ben eigenlijk supergelukkig en zen on this very moment. Ik ga in mijn droomhuis wonen, met mijn droomprins, we hebben voor het eerst in lange tijd weer kans op een zwangerschap en dus een kindje, ik heb nieuwe kleren aan, we maken allerlei leuke inrichtingsplannen, we kopen een heleboel mooie stuff voor in het huis...heb zoveel leuks te doen dat ik geen tijd heb om onrustig of nerveus te zijn.

Nieuw huis, nieuw kindje, nieuwe start. Wat zou dat mooi zijn....

Vies dansen

Patrick Swayze is niet meer. En ow wat vond ik hem leuk vroeger!
Als 15-jarig puberig meisje had ik the time of my life met Dirty Dancing en bij Ghost heb ik menig traantje geplengd. Al de 326x dat ik beide films gezien heb. Vond pottenbakken opeens ook heel erg leuk trouwens. Strange.

Van Baby hebben we nooit meer wat gehoord of gezien toch? Het laatste wat ik gehoord heb is dat ze haar giga-neus heeft laten verbouwen en dat ze daarna helemaal nooit meer aan de bak is geraakt. Poor thing.

En wat denk je trouwens van North & South? Wat een geweldige serie was dat!? Met Orry Main, Madeline en Virgilia. Hoop stiekem dat ze hem nog een keertje gaan uitzenden nu. Zo gaat dat toch altijd? Very Important Person X is dood en ineens hoor je zijn of haar liedjes nonstop op de radio. Misschien doen ze dat met series ook. Ik ben vóór in ieder geval.

Das geen kattepis!

Zaten we vorige week op de rommelmarkt. Waar (u kent vast dat soort) mensen nog afdingen op 10 cent. Hallo zeg, 10 cent! Moet ik je geld toegeven ofzo?! Maar voor de rest was het errug leuk. Lekker weertje, stoeltje d'rbij, thermos koffie, leuke babbel met de mederommelmarktburen en vooral veel koek en snoep. Dan houden we het wel een dagje vol. En is er meteen wat overbodige troep weg. Mèn wat een rotzooi probeert iedereen toch nog te slijten hè? Wij by the way ook. Maar die zooi heeft ons toch maar mooi € 217 opgebracht! Ik zeg shoppies, here I come! Oh. Ik ben er intussen al geweest. En heb een veelvoud van € 217 opgemaakt. Nou ja, shit happens.

Die onbedaarlijke money spending gebeurde in Amsterdam, afgelopen weekend. We hadden wat te vieren namelijk en trokken daarom romantisch naar onze de hoofdstad van Nederland. We kochten ons arm aan kleren en drop en schraapten onze laatste stuivers bij elkaar om na een lekkere Italiaanse hap bij een onvriendelijke signora, naar deze te gaan kijken in dit theater. Fantastische film! Hij kreeg in ons plaatselijk Antwerps gazetje maar 2 sterren maar dat is volledig onterecht! Echt een lekkere Tarantino (die naam doet me altijd aan spinnen denken brrr) film! Kan niet tippen aan Pulp Fiction, maar welke film kan dat wel, niewaar?

Als wij een weekendje weg gaan, krijgt onze poes P.ebbles een berg brokjes en een grote bak water en hij vermaakt zich dan wel effe in z'n eentje voor 2 dagen. Slaapt toch 23 uur per dag. Toen we thuis kwamen na die 2 dagen dus, kwam hij niet luid miauwend om aandacht (en vooral om eten) vragend langs onze benen wrijven zoals hij normaal doet, maar hoorden we een zielige miewww vanachter onze slaapkamerdeur. Die dicht was. Had ik Husby hem per ongeluk opgesloten! Voor 2 dagen! De arme stakker. We hebben heel de kamer op onze knieën doorzocht maar geen plas of poep te vinden! Goed zo po.esje, we hebben je goed afgericht! Ik was er zeker van dat ik 's avonds nog een drol op mijn kussen zou vinden, zo van 'haha ik zal je pakken, ik geef je een lekker bruin ruftend oor, dat zal je leren' maar zelfs dat niet. Love you P.ebbles! Baasje zal haar leven beteren.

Eigenlijk staan we nu dus quitte, P.ebbles en ik. Want toen wij een paar maanden geleden op vakantie gingen, ging hij fijn uit logeren naar mijn moeder, waar hij altijd heen gaat. En waar hij het super vindt. Daar kan hij lekker in de natuur wandelen, en hij vangt er zelfs muizen pakt er zelfs de muizen van de andere katten af! Dus we gingen naar moeders en zaten op de snelweg. Everybody happy, wij voorin, kids achterin, poes in mandje tussen hen in. B. vroeg of P.ebbles op zijn schoot mocht en dat mocht. Hadden we al vaker gedaan. Ging altijd goed. Ging dus hè, want we zitten dus allemaal gezellig familiaal te zitten in de car en wat doet hij? Hij schijt zo heel B. z'n broek en 't shirt onder! Getverredemme! Heb je dat al eens geroken, kattenstront? Das dus zum kotzen hè, echt waar. En zeker in een ruimte van 2x2 m2. En toen moesten we nog fijn 40 minuten in diezelfde auto. Gestopt langs de kant van de weg, B. gestipt uit kleren, kat bijna uit auto geschopt door Husby, kat terug in kooi, en huppetee, daar gingen we weer. Onderweg nieuwe kleren gekocht (daarvoor moest broer M. strippen en moest B. zijn kleren aan om zelf nieuwe kleren te gaan passen in de winkel) en verder richting Nederland. Hierdoor voel ik me iets minder schuldig voor het opsluiten. Ièts hè.

En dan nog wat heuglijk babynieuws. Elke heeft strepen geplast!! Yeah!!

Nogmaals van harte El!

Meer iets-grotere-baby-nieuws: vorige week belde ons aller Flo uit Damascus en guess what? Haar amper-1-jarige B'tje poept al op het toilet! Ik zeg wonderkind! Tsja Flo, als jij je blog niet meer bijhoudt, zal ik hier Belangrijke Gebeurtenissen melden aan de mensheid ok?

En vooruit, dan nog maar wat IVF-nieuws ook: we wachten. Nog steeds. Alweer. Story of my life. Maar er komt schot in de zaak. Intussen zijn we o.ngesteld geworden (want in IVF-land weet iedereen graag wanneer de Grote Rode Dag is, want dan begint de volgende poging weer, dus we zijn o.ngesteld. U dus ook ja) en is de poging officieel van start gegaan. Daarvòòr moest ik wel allerlei rommel slikken maar dat vind ik nog niet echt 'aan de gang zijn'. Nu dus wel. Het voelt wel heel erg raar dat ik zelf haast niks moet doen, omdat een donor (en dit klinkt heel oneerbiedig, maar weet niet goed hoe ik zo'n engeltje anders moet noemen. Anyway, mijn donor is een apart logje waard someday) het allemaal voor me doet. Al het hormonen-gehuishouw doet zij en ik moet alleen maar hier en daar een snuifje en een pilletje doen. Heel raar. Je leeft er op een heel andere manier naartoe dan wanneer je zelf spuit. Effe tussendoor hè: ik was gisteravond in Rotterdam met een vriendinnetje en we gingen iets drinken bij een caféetje en dat brought back memories. Wayyyyy back, had ik daar namelijk mijn allereerste spuit zelluf gezet! Daarvoor deed Husby dat altijd, maar omdat dat zo op uur en tijd moest, en bij gebrek aan Mr. Husby himself, moest ik het toen zelf doen. In de wc. And I did it na tig keer één twee drie, hè ik durf niet, één twee drie! En daarna did ik het altijd zelf. Maar we zitten dus weer in de running. In het kansspel dat IVF heet. Over 1.5 week ongeveer is het pick-up en 3 dagen later transfer. En ik ben zoooooo ontzettend bang. Bang voor wéér een teleurstelling, bang voor dat zwarte gat na een mislukte poging, bang voor de toekomst, bang om kinderloos te blijven, ...

Happy anniversary to us!

Mmmmmm, dat was lekker!

May I introduce you to...

my runningshoes:



En ze zijn nog gebruikt ook! Door MIJ !!!

Ik ga verder niet vertellen dat ik aan het eind van de straat al bekaf was en wou dat ik er nooit aan begonnen was. Nee, dat vertel ik niet. Ik vertel wèl dat ik heel het rondje van 6 km uitgelopen heb. Zes hele kilometers!

Ik lees graag uw loftuitingen in mijn reactiebox.