Het wordt herfstweer volgende week, dus....

.....pas op:

En het is ook Halloween. En weekend. Dus:

Iedereen !!!!!!!!!

I proudly present to you our son/daughter !!

Jaja, hold your horses! Hier ben ik! ;-)
Ik moest de hele wereld bellen, en daar ben je best wel even mee bezig hoor, dus ik had effe geen tijd voor logjes. Maar ik moet wel lachen om jullie hahaha. Bijna net zo nieuwsgierig als wijzelf. Bijna hè, bijna. Want ìk pieste bijna in mijn broek van de spanning. En dat hebben jullie vast niet gedaan.

Dus. De Echo. WE HEBBEN EEN HARTJE GEZIEN WE HEBBEN EEN HARTJE GEZIEN WE HEBBEN EEN HARTJE GEZIEN WE HEBBEN EEN HARTJE GEZIEN !!!! Yeahhhh!!!!

Kijk eens hoe mooi hij of zij nu al is:

Is het niet geweldig? Het was zo'n emo en mooi moment!

We kwamen dus met 2 auto's. Ik uit Antwerpen en Husby uit Brussel. En Husby stond in de file dus was 5 minuten te laat. 5 minuten! En laat dit nou net de eerste en enige keer zijn dat we eens op tijd naar binnen mochten!! De dok vroeg 'gaan we wachten op je man of gaan we al kijken?'. Oh uh ja laten we maar al kijken hoor, hij vind de eerste keer zijn kind zien vast niet heel erg leuk dus doe maar. Wachten mens, wachten natuurlijk!!! Ik ga toch niet alleen naar ons kindje zitten kijken!!! En toen gingen we dus kijken. Nadat Husby gearriveerd was natuurlijk. De dokter begon haar betoog met 'hmm dit is interessant'. Interessant? Interessant? Hoezo hoezo hoezo? Dokter hoezo? Je verwacht dat zo iemand meteen zegt of het wel of niet goed zit, maar interessant? Ik wist niet goed wat ik daarmee moest. Is dat goed of is dat slecht? Maar het interessante was dus dat er 2 vruchtzakjes te zien waren, waarvan 1 embryootje niet doorgedeeld was, maar het andere dus wel ons kindje wordt!! En dat eentje zag er fantastisch uit. Helemaal goed op schema, en inderdaad precies zoals ik berekend had, 6 weken en 5 dagen. En 6.4 mm. GE-WEL-DIG !!!!!! Zoooo'n super moment!!! Husby kon zelfs èn een filmpje en een foto maken, èn tegelijkertijd ook nog eens mijn hand vasthouden èn m'n rug strelen. Wist wel dat ik met Superman getrouwd was.

Dus de uitgerekende datum blijft 16 juni 2010. Maar stiekem hoop ik op 21 juni. Want dat was de verjaardag van mijn vader. Die 26 jaar geleden gestorven is. Dat zou helemaal mooi zijn. Ik wil namelijk heel graag geloven dat hij ervoor gezorgd heeft dat we nu *toch* dit geluk mogen meemaken....

Een doosje vol geluk

4 dagen voor onze positieve Predictor kreeg ik van een vriendin “Een doosje vol geluk”. In dit doosje zitten tientallen geluksspreuken waar je er per dag eentje van uithaalt. Mijn allereerste spreuk was “Geluk begint op het moment dat je met piekeren stopt”. Ik ben natuurlijk à la minute met piekeren gestopt, dat begrijpt u, want gek genoeg had ik al jaren mijn piekerknop aanstaan, terwijl ik die toch ook oh zo gemakkelijk uit had kunnen zetten. Silly me. Dat ik daar niet eerder aan gedacht had! Maar ik deed het en kijk, ik kreeg zowaar geluk!

Dit weekend trok ik de volgende spreuk: “Ongeluk begint als je teveel ineens wilt”. En daar schrok ik dan weer een bietje van. Want ik wil een tweeling. En een meisje erbij graag. En ze moeten ook nog gezond zijn. Alstublieft. Maar ik wil dus teveel! Nu heb ik geluk en nu wil ik teveel! Dat mag niet. Ik mag niet hebberig zijn. Ik moet mijn wens bijstellen. Mijn moedertje zei het van het weekend ook al: "laat het gewoon over je heenkomen en dan komt alles goed. Niet teveel ineens willen want uiteindelijk ben je toch met alles superblij."

Dus ik heb mijn wens bijgesteld en mijn formele wens is nu: ik wil graag een gezond babietje. Asteblief. Punt. Meer niet. That's it.

En nu wachten wij dus heel ongeduldig af tot vanmiddag. Want vanmiddag om 5 uur hebben wij onze allereerste meet & greet met ons kindje. Is dat niet geweldig?!

Van kikkervisje tot rijstkorrel

En dan moet ik toch weer eens wat schrijven hè? Probleem is alleen dat ik helemaal niks te melden heb. Ik ben niet ziek zwak of misselijk; heb nog niet gekotst; voel me niet anders dan anders en heb geen kwaaltjes whatsoever. Hell, ik weet niet eens of ik wel ècht zwanger ben!
Vanmorgen dacht ik even dat ik een vlaag van misselijkheid voelde opkomen, maar het was wishful thinking. Ik had gewoon te heet gedoucht.
Ja gek hè, dat ik misselijk wìl zijn? Maar dat zou me in ieder geval de bevestiging geven dat er ièts aan de gang was down under. Nu weet ik helemaal niets. Ik lees in de boekjes dat als je niet voor de 7e week misselijk wordt, dat je er dan waarschijnlijk geen last meer van zult
krijgen. Morgen ben ik 6 weken zwanger (in mijn eigen huis- tuin- en keukenberekening). Dus wie weet. Als alles nog goed zit in mijn buik, word ik misschien wel overgeslagen als ze de misselijkheid uitdelen. Het zou zomaar kunnen. En dan ben ik daar heel blij mee hè, laten we daar even duidelijk over zijn. Maar nu nog effe niet. Nu wil ik gewoon weten dat er nog 1 of een paar babies zitten/liggen/zweven.

En wat doe ik dan zo hele dagen, zonder internet en tv? Die vraag brandt natuurlijk op uw lippen. We seksen ons suf. Ik poets. En ik strijk. En ik baal daarvan. Want ik heb normaal een poetsvrouw en ook een strijkster (ja ik ben lui ja) maar beiden konden al 2 weken niet komen. Dus heb ik heel de kiet zelf gedaan. En ben daar maar liefst bijna een hele dag mee bezig geweest. En ik heb 4 avonden gestreken. En zag nog de bodem van de wasmand niet. Hoe doet u, zelfpoetsers, dat? Ik had helemaal geen funtime meer over! I praise the day dat ze allebei weer fijn mijn kot shiny en kreukvrij komen maken!

En ik las. Allemaal zwangerschapsboekskes die ik van een vriendin gekregen heb. Ze zijn wel 10 jaar oud. Maar ik neem aan dat 10 jaar geleden de babies op dezelfde manier geboren werden als nu, dus ik lees verder. Deze week leerden we dat onze baby al 2 hele millimeters lang is en 0 gram weegt. Vorige week was hij/zij nog een kikkervisje, maar nu is hij al een heuse rijstkorrel met bobbeltjes waar later de armpjes en beentjes komen. Ik vind het wonderlijk. Ik vind hem nog het meest op een soort kwalletje lijken, zo helemaal doorzichtig met gekleurde stukjes in. Mijn eigen mooie kwalletje. Het wordt trouwens een drukke week voor de baby, want in 1 week tijd moet hij van 2mm naar 5 mm groeien en hij moet deze week zijn hoofdje, nekje, oogjes en oortjes gaan vormen. En niet te vergeten: zijn hartje moet deze week gaan kloppen!! En hopelijk horen we dat volgende week al! Busy business in the belly dus.

En ik zocht naar oude Knippie Baby’s die ik al jaaaaren bewaar voor als. Ik moest ze eigenlijk al 2 verhuizen geleden weggooien van Husby maar gelukkig luister ik niet zo goed naar hem. Hij heeft wel een beetje gelijk, want ik heb niet alleen hele stapels Knippie Baby’s, maar ook gewone Knip’s, bloemschiktijdschriften, kasten vol recepten-die-ik-echt-ooit-nog-eens-ga-inplakken en knutselboekjes. Dus het neemt wel wat plaats in beslag. Maar hey, nu ik een heuse baby ga krijgen om aan te kleden en mee te spelen, heb ik dat alles dus wel nodig hè! Dus gaan wij weer aan de naai. Heb baby- en kleinekindjeskleertjes naaien altijd het leukste gevonden, maar als het steeds voor andersmans kids is, gaat de fun er ook wel af na een tijdje. Maar nu ga ik helemaal los. Als ons huis een beetje meer ingericht en op orde is, ga ik beginnen. En oh oh oh wat kijk ik daarnaar uit!! Ik ben ook al een week op zoek naar een simpel breipatroontje voor een babyvestje. Ja ook de breipennen gaan weer uit het stof getrokken worden. En ik word een echte grijze huismu(t)s. Heel vroegâh heb ik truien voor mezelf gebreid, dus zo’n babyvestje moet lukken hè, with a little help from my moesje of course.

Nog 6 nachtjes slapen tot D-day, lieve menschen. Laten we er voor de aardigheid eens even een pronostiekje tegenaan gooien:

Hoeveel babies zitten er in mijn buik?

1) Is het er eentje?
2) Zijn het er 2?
3) Of misschien denkt u wel dat het er 3 zijn?
4) Of gaat u helemaal gek en denkt u dat er zich nog eentje heeft gesplitst in een eeneiige tweeling en zijn het er 4? (oh God please no)

De stembussen gaan NU open. Uitslag 26 oktober.

Still goin' strong!

Even snel want geen tijd: HCG is fantastisch goed gestegen van 248 afgelopen vrijdag naar 1673 vanmorgen. Joepieeee!

Nog 13 nachtjes slapen tot de echo. Want slapen is er niet veel bij de laatste dagen. Ik lig niet echt te piekeren maar kan toch niet slapen. Om half 9 val ik om van de slaap maar vind het te gek om dan al in bed te kruipen, dus rek ik het tot een uurtje of half 11 (anders gaan we nooit voor 12 uur slapen) en ga ik hondsmoe richting bed en dan....kan ik niet meer slapen! Gek word ik van mezelf. En moe. Dat ook.

En het geen-internet-en-tv-hebben wordt maar liefst verlengd tot 27 oktober zeg! Leuk grapje van Telenet. Maar er wordt aan gewerkt 'om het eerder rond te krijgen'. Dus. Telenet sucks.

9 oktober 2009: de mooiste dag van mijn leven!!!!!

* 'hallo met Edje'
- 'ja goedemiddag mevrouw Ettepet, u spreekt met het Universitair Ziekenhuis in Gent'.
* 'goedemiddag' zweet breekt uit
- 'u heeft bij ons een IVF poging gedaan?'
* 'ja' klamme handjes
- 'en u heeft vanochtend bloed laten nemen?'
* 'ja' sta te shaken
- 'wij hebben de fax ontvangen van het laboratorium in Antwerpen...'

STILTE


* 'en?' slik
- 'de dokter heeft de resultaten bekeken en.....
* 'MENS ZEG HET NOU TOCH GEWOON!!!!!!!!' ok dit zei ik niet maar dacht het wel
- 'ik mag u feliciteren, u bent zwanger!'
* 'yeeeeaaaaahhhhhh wow joepie geweldig fantastisch ik ben zoooo blij!!!!!'
doet rondedansje en barst in tranen uit

Dat ik dit op m'n ouwe dag nog mag meemaken zeg! Had het echt nooooit meer verwacht. Wel gehoopt. Altijd gehoopt.

We zijn zoooo ontzettend blij! Ik kan echt geen woorden vinden om ons gevoel te beschrijven. In extase. Dat is het eigenlijk. Vlindertjes in de buik. Alsof ik weer voor het eerst verliefd ben. Ongeloof, ook.

HCG is 248 dus dat is supergoed! Ik heb gevraagd of ik volgende week nog een extra bloedafname mag laten doen, gewoon voor mijn gemoedsrust. Dat mocht. Was niet nodig zei ze, want ik ben overtuigend zwanger, maar ik wil het toch graag. Misschien besef ik het dan wat meer.

26 oktober hebben we de 1e echo. Dat is over 2.5 week al!

Op dit moment ben ik de aller aller allergelukkigste vrouw van de hele wereld. En omstreken!

Nog steeds geen nieuws...

Ik zit m'n vingers (ben inmiddels al halverwege m'n arm) hier op te vreten van de spanning. Ik belde net in de pauze even zelf naar het ziekenhuis maar "de fax is wel al binnengekomen maar de dokters zijn er nog mee bezig". Mee bezig? Mee bezig? Hoezo mee bezig? Het is of JA of het is NEE. Toch? Niemand moet daar mee bezig zijn. Ze moeten me gewoon bellen. NU !!!! NU NU NU !!!

Ander merk, zelfde resultaat!

Ook Predictor vond vanmorgen dat ik echt wel een streepje waard ben. En kijk eens wat voor een streep! Ziet er goed uit hè?!



I love streepjes. Streepjes plassen is mijn nieuwe hobby. Heb er voor morgen ook alweer eentje klaar liggen. En morgen is ook de bloedafname. Waar ik heel bang voor ben. Bang dat ze gaan zeggen 'oh hahaha jij dacht dat je zwanger was? Doe toch 'ns normaal! Jij kùnt helemaal niet zwanger worden trutje'. Zoiets. Oh dit moet gewoon goed gaan!

We beginnen het intussen wel een heel klein beetje te geloven maar echt ten volle beseffen doen we eigenlijk nog niet. Het is zo onwerkelijk allemaal. Als je jaar in jaar uit alleen maar slecht nieuws en teleurstellingen krijgt dan ga je je daar een beetje op instellen. Vooral niet te enthousiast doen want straks komt toch weer dat deksel op je neus. Maar nu ineens zijn we dan eindelijk zwanger! Ik kan het gewoon niet bevatten.

WIJ ZIJN ZWANGER!!!

Effe sjekke met u....

...want ik ben bang dat ik dubbel zie. Of dat ik droom. Of dat ik gewoon gek geworden ben. Maar ziet u OOK 2 strepen???

WWWWWWWWAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHH !!!!!!!

De Verhuis

Ik moet even iets anders doen dan om de 10 minuten naar het toilet gaan, dus ik ga jullie maar vervelen met Het Verhuisverhaal. Leuk om later aan onze tweeling te laten lezen. Kijk meisjes kinderen, op die dag kreeg ik al buikpijn van jullie zijn jullie waarschijnlijk ingenesteld.

Zaterdag was het dus zover: the Big Move. Maar zo Big was die helemaal niet, want in 2x waren we over! We hadden dan ook alles uit de kast getrokken: 7 vrouwen, 5 mannen, 1 vrachtwagentje, 1 auto + aanhangwagen, 1 S-Max en 1 jeep. En mijn kleine autootje heb ik ook volgepropt. Vooral met vrouwen. Ik had gedacht dat we met veel teveel zouden zijn en elkaar allemaal in de weg gingen lopen maar alles ging door mijn fantastische voorbereiding en werkschema's very smooth. En als u denkt dat dames geen kasten in elkaar kunnen zetten, dan heeft u het mis. Wij hebben met z'n allen een sterk staaltje vrouwelijke emancipatie laten zien. En de enige 2 mensen die een pleister kwamen vragen trouwens, waren mannen. Tis maar dat u het weet. Women rule.

Maar de mannen waren ook heel fanatiek hoor. Om 7 uur 's avonds was alles ingeruimd en opgeborgen. Alles! Geweldig hè?

Toen mocht onze P.ebbles komen. Ocharme dat beest had de hele dag helemaal alleen in een leeg huis gezeten. Maar hij krijgt er nu wel een tuin èn daarachter een bos, voor terug. Het huis was niet meteen P.ebbles z'n ding denk ik want hij heeft de hele nacht (en dan bedoel ik dus de héle godganse nacht) keihard gemiauwd. Ik heb geen oog dichtgedaan. Husby wel. Die heeft niks gehoord. Typisch. Dat belooft voor als de tweeling er is. Vannacht begon hij weer en toen is Husby even naar hem toegegaan en heeft hem streng toegesproken. In z'n blootje. Hier was P.ebbles blijkbaar zo van onder de indruk geschrokken dat het de rest van de nacht stil is gebleven.

En u krijgt dus geen verhuisfoto's te zien, mocht u dat ook maar enigszins interesseren, want ik heb alleen Photoshop op de vaste pc en die werkt nog niet. En op de lap kan ik niemand onherkenbaar maken, en ik geloof niet dat mijn familie en vrienden erop zitten te wachten om met hun snuit op het www te komen.

En nu zitten we lekker in ons huisje. Zonder tv tot 12 oktober. Dus je zou denken dat we intussen alle kamers al 5x hebben ingewijd, maar dat is dus niet zo. Ik durf dat niet in de wachtweken. U wel?

Twijfels...

of toch nog

?????
Ik weet het echt niet meer.

Gistermiddag had ik opeens wat rozige prut aan de applicator zitten bij het inbrengen van de gehate Utro's. Naja, niet echt opeens, want het was vooraf gegaan door dagen van buikpijn. Lage menstruatieachtige buikpijn. Vandaag is de roze prut er nog steeds. Heel weinig, maar toch, het is er. En dan weet ik meestal wel hoe laat het is.

En toch blijf ik stug hoop houden dat dit *toch* een innestelingsbloedingprutje is (waarschijnlijk tegen beter weten in) want het is volgens mij veel te vroeg om al ongesteld te worden? Ook te laat voor een innesteling denk ik, maar dat feit negeer ik gewoon even. Bij eerdere pogingen werd ik in meer dan de helft van de gevallen gewoon helemaal niet ongesteld. Pas 4 dagen nadat ik met de Utro's stopte. En in de andere gevallen was het zeker 3 dagen later dan nu.

Dus wat moeten we hiervan denken? Ik weiger te geloven dat deze poging ook mislukt is. Ik wil het gewoon niet hebben. En dan gebeurt het dus niet. Zou mooi zijn als het zo ging hè? Niet willen = niet gebeuren.

The one million dollar questions

Na 2 dagen noeste arbeid in het nieuwe huis ben ik een beetje bezorgd: heb ik teveel gezwoegd en gezweet en te weinig gerust? Zitten ze er allemaal nog (of tenminste eentje) en hebben ze zich al stevig vastgeklampt? Of word ik over een week gewoon ongesteld, zoals de vorige keren? Het voelt in ieder geval niet anders dan anders. Geen opgezwollen borsten, geen innestelingsbloed, geen 'tekenen' whatsoever. Heb wel een zeurderig gevoel in mijn onderbuik, maar dat heb ik elke keer al gehad, dus dat is ook verre van een geruststelling. Ik weet ook wel dat je niks hoèft te voelen, maar toch word ik altijd heel onzeker in de wachtweken. Het zou zoveel makkelijker zijn als ik gewoon kotsend boven de pot zou hangen. Dan wist ik tenminste dat er iets aan het gebeuren was.

Week 1 is passé. De makkelijkste week. Die voorbijgevlogen is trouwens. Afgelopen week heb ik veel omhanden gehad want we hadden een deadline to meet: de verhuis. Volgende week zal ik heus nog wel dingen moeten doen in en om het nieuwe huis, maar de druk is er dan een beetje af. Tijd om te piekeren dus. De 2e week is altijd killing. Ik maak mezelf helemaal gek met vragen als: "zou het wel of zou het niet?" "wat betekent dit steekje hier en dat gevoel daar? "wat als ik naast alle zaad- en ei-ellende nou ook nog eens een innestelingsprobleem heb?". Maar ook steeds: "en wat als het nou wéér niet lukt?". Want ik heb deze keer supergoede embies gekregen, en 3 maar liefst, maar dat zegt nog niks over het daadwerkelijke innestelen natuurlijk. Oh ik zou zooo graag eens even in m'n binnenste kijken of ze nog alive & kicking zijn...


En dan nog een vraag die me bezighoudt: test ik zelf van tevoren of test ik niet? Ik doe dat bijna altijd wel, maar nu twijfel ik. Alles is al heel anders verlopen dan alle andere pogingen, dus hopelijk verloopt de uitslag ook wel anders dan anders (ja! ja! ja!) en moet ik maar gewoon afwachten? Husby vindt het jinxen als ik wel zou testen. Maar ik krijg het telefoontje als ik op mijn werk ben. Waar ze wel weten dat ik IVF 'doe' maar niet dat we er eentje aan het doen zijn as we speak. Sowieso niet de meest ideale plek om eventueel slecht nieuws te krijgen. Wat doen/deden jullie, testen of niet?

God wat een zeik-log is dit zeg. Mijn welgemeende excuses.

Morgen is moving day trouwens! En bij deze trek ik de stekker van de pc eruit en hebben we maar liefst tot 12 oktober geen internet! En geen kabeltv. Klein foutje van de provider. Misschien kunnen we draadloos van iemand profiteren, wie weet. You'll read me when you read me!