Het wordt herfstweer volgende week, dus....

.....pas op:

En het is ook Halloween. En weekend. Dus:

Iedereen !!!!!!!!!

I proudly present to you our son/daughter !!

Jaja, hold your horses! Hier ben ik! ;-)
Ik moest de hele wereld bellen, en daar ben je best wel even mee bezig hoor, dus ik had effe geen tijd voor logjes. Maar ik moet wel lachen om jullie hahaha. Bijna net zo nieuwsgierig als wijzelf. Bijna hè, bijna. Want ìk pieste bijna in mijn broek van de spanning. En dat hebben jullie vast niet gedaan.

Dus. De Echo. WE HEBBEN EEN HARTJE GEZIEN WE HEBBEN EEN HARTJE GEZIEN WE HEBBEN EEN HARTJE GEZIEN WE HEBBEN EEN HARTJE GEZIEN !!!! Yeahhhh!!!!

Kijk eens hoe mooi hij of zij nu al is:

Is het niet geweldig? Het was zo'n emo en mooi moment!

We kwamen dus met 2 auto's. Ik uit Antwerpen en Husby uit Brussel. En Husby stond in de file dus was 5 minuten te laat. 5 minuten! En laat dit nou net de eerste en enige keer zijn dat we eens op tijd naar binnen mochten!! De dok vroeg 'gaan we wachten op je man of gaan we al kijken?'. Oh uh ja laten we maar al kijken hoor, hij vind de eerste keer zijn kind zien vast niet heel erg leuk dus doe maar. Wachten mens, wachten natuurlijk!!! Ik ga toch niet alleen naar ons kindje zitten kijken!!! En toen gingen we dus kijken. Nadat Husby gearriveerd was natuurlijk. De dokter begon haar betoog met 'hmm dit is interessant'. Interessant? Interessant? Hoezo hoezo hoezo? Dokter hoezo? Je verwacht dat zo iemand meteen zegt of het wel of niet goed zit, maar interessant? Ik wist niet goed wat ik daarmee moest. Is dat goed of is dat slecht? Maar het interessante was dus dat er 2 vruchtzakjes te zien waren, waarvan 1 embryootje niet doorgedeeld was, maar het andere dus wel ons kindje wordt!! En dat eentje zag er fantastisch uit. Helemaal goed op schema, en inderdaad precies zoals ik berekend had, 6 weken en 5 dagen. En 6.4 mm. GE-WEL-DIG !!!!!! Zoooo'n super moment!!! Husby kon zelfs èn een filmpje en een foto maken, èn tegelijkertijd ook nog eens mijn hand vasthouden èn m'n rug strelen. Wist wel dat ik met Superman getrouwd was.

Dus de uitgerekende datum blijft 16 juni 2010. Maar stiekem hoop ik op 21 juni. Want dat was de verjaardag van mijn vader. Die 26 jaar geleden gestorven is. Dat zou helemaal mooi zijn. Ik wil namelijk heel graag geloven dat hij ervoor gezorgd heeft dat we nu *toch* dit geluk mogen meemaken....

Een doosje vol geluk

4 dagen voor onze positieve Predictor kreeg ik van een vriendin “Een doosje vol geluk”. In dit doosje zitten tientallen geluksspreuken waar je er per dag eentje van uithaalt. Mijn allereerste spreuk was “Geluk begint op het moment dat je met piekeren stopt”. Ik ben natuurlijk à la minute met piekeren gestopt, dat begrijpt u, want gek genoeg had ik al jaren mijn piekerknop aanstaan, terwijl ik die toch ook oh zo gemakkelijk uit had kunnen zetten. Silly me. Dat ik daar niet eerder aan gedacht had! Maar ik deed het en kijk, ik kreeg zowaar geluk!

Dit weekend trok ik de volgende spreuk: “Ongeluk begint als je teveel ineens wilt”. En daar schrok ik dan weer een bietje van. Want ik wil een tweeling. En een meisje erbij graag. En ze moeten ook nog gezond zijn. Alstublieft. Maar ik wil dus teveel! Nu heb ik geluk en nu wil ik teveel! Dat mag niet. Ik mag niet hebberig zijn. Ik moet mijn wens bijstellen. Mijn moedertje zei het van het weekend ook al: "laat het gewoon over je heenkomen en dan komt alles goed. Niet teveel ineens willen want uiteindelijk ben je toch met alles superblij."

Dus ik heb mijn wens bijgesteld en mijn formele wens is nu: ik wil graag een gezond babietje. Asteblief. Punt. Meer niet. That's it.

En nu wachten wij dus heel ongeduldig af tot vanmiddag. Want vanmiddag om 5 uur hebben wij onze allereerste meet & greet met ons kindje. Is dat niet geweldig?!

Van kikkervisje tot rijstkorrel

En dan moet ik toch weer eens wat schrijven hè? Probleem is alleen dat ik helemaal niks te melden heb. Ik ben niet ziek zwak of misselijk; heb nog niet gekotst; voel me niet anders dan anders en heb geen kwaaltjes whatsoever. Hell, ik weet niet eens of ik wel ècht zwanger ben!
Vanmorgen dacht ik even dat ik een vlaag van misselijkheid voelde opkomen, maar het was wishful thinking. Ik had gewoon te heet gedoucht.
Ja gek hè, dat ik misselijk wìl zijn? Maar dat zou me in ieder geval de bevestiging geven dat er ièts aan de gang was down under. Nu weet ik helemaal niets. Ik lees in de boekjes dat als je niet voor de 7e week misselijk wordt, dat je er dan waarschijnlijk geen last meer van zult
krijgen. Morgen ben ik 6 weken zwanger (in mijn eigen huis- tuin- en keukenberekening). Dus wie weet. Als alles nog goed zit in mijn buik, word ik misschien wel overgeslagen als ze de misselijkheid uitdelen. Het zou zomaar kunnen. En dan ben ik daar heel blij mee hè, laten we daar even duidelijk over zijn. Maar nu nog effe niet. Nu wil ik gewoon weten dat er nog 1 of een paar babies zitten/liggen/zweven.

En wat doe ik dan zo hele dagen, zonder internet en tv? Die vraag brandt natuurlijk op uw lippen. We seksen ons suf. Ik poets. En ik strijk. En ik baal daarvan. Want ik heb normaal een poetsvrouw en ook een strijkster (ja ik ben lui ja) maar beiden konden al 2 weken niet komen. Dus heb ik heel de kiet zelf gedaan. En ben daar maar liefst bijna een hele dag mee bezig geweest. En ik heb 4 avonden gestreken. En zag nog de bodem van de wasmand niet. Hoe doet u, zelfpoetsers, dat? Ik had helemaal geen funtime meer over! I praise the day dat ze allebei weer fijn mijn kot shiny en kreukvrij komen maken!

En ik las. Allemaal zwangerschapsboekskes die ik van een vriendin gekregen heb. Ze zijn wel 10 jaar oud. Maar ik neem aan dat 10 jaar geleden de babies op dezelfde manier geboren werden als nu, dus ik lees verder. Deze week leerden we dat onze baby al 2 hele millimeters lang is en 0 gram weegt. Vorige week was hij/zij nog een kikkervisje, maar nu is hij al een heuse rijstkorrel met bobbeltjes waar later de armpjes en beentjes komen. Ik vind het wonderlijk. Ik vind hem nog het meest op een soort kwalletje lijken, zo helemaal doorzichtig met gekleurde stukjes in. Mijn eigen mooie kwalletje. Het wordt trouwens een drukke week voor de baby, want in 1 week tijd moet hij van 2mm naar 5 mm groeien en hij moet deze week zijn hoofdje, nekje, oogjes en oortjes gaan vormen. En niet te vergeten: zijn hartje moet deze week gaan kloppen!! En hopelijk horen we dat volgende week al! Busy business in the belly dus.

En ik zocht naar oude Knippie Baby’s die ik al jaaaaren bewaar voor als. Ik moest ze eigenlijk al 2 verhuizen geleden weggooien van Husby maar gelukkig luister ik niet zo goed naar hem. Hij heeft wel een beetje gelijk, want ik heb niet alleen hele stapels Knippie Baby’s, maar ook gewone Knip’s, bloemschiktijdschriften, kasten vol recepten-die-ik-echt-ooit-nog-eens-ga-inplakken en knutselboekjes. Dus het neemt wel wat plaats in beslag. Maar hey, nu ik een heuse baby ga krijgen om aan te kleden en mee te spelen, heb ik dat alles dus wel nodig hè! Dus gaan wij weer aan de naai. Heb baby- en kleinekindjeskleertjes naaien altijd het leukste gevonden, maar als het steeds voor andersmans kids is, gaat de fun er ook wel af na een tijdje. Maar nu ga ik helemaal los. Als ons huis een beetje meer ingericht en op orde is, ga ik beginnen. En oh oh oh wat kijk ik daarnaar uit!! Ik ben ook al een week op zoek naar een simpel breipatroontje voor een babyvestje. Ja ook de breipennen gaan weer uit het stof getrokken worden. En ik word een echte grijze huismu(t)s. Heel vroegâh heb ik truien voor mezelf gebreid, dus zo’n babyvestje moet lukken hè, with a little help from my moesje of course.

Nog 6 nachtjes slapen tot D-day, lieve menschen. Laten we er voor de aardigheid eens even een pronostiekje tegenaan gooien:

Hoeveel babies zitten er in mijn buik?

1) Is het er eentje?
2) Zijn het er 2?
3) Of misschien denkt u wel dat het er 3 zijn?
4) Of gaat u helemaal gek en denkt u dat er zich nog eentje heeft gesplitst in een eeneiige tweeling en zijn het er 4? (oh God please no)

De stembussen gaan NU open. Uitslag 26 oktober.

Still goin' strong!

Even snel want geen tijd: HCG is fantastisch goed gestegen van 248 afgelopen vrijdag naar 1673 vanmorgen. Joepieeee!

Nog 13 nachtjes slapen tot de echo. Want slapen is er niet veel bij de laatste dagen. Ik lig niet echt te piekeren maar kan toch niet slapen. Om half 9 val ik om van de slaap maar vind het te gek om dan al in bed te kruipen, dus rek ik het tot een uurtje of half 11 (anders gaan we nooit voor 12 uur slapen) en ga ik hondsmoe richting bed en dan....kan ik niet meer slapen! Gek word ik van mezelf. En moe. Dat ook.

En het geen-internet-en-tv-hebben wordt maar liefst verlengd tot 27 oktober zeg! Leuk grapje van Telenet. Maar er wordt aan gewerkt 'om het eerder rond te krijgen'. Dus. Telenet sucks.