Ander merk, zelfde resultaat!

Ook Predictor vond vanmorgen dat ik echt wel een streepje waard ben. En kijk eens wat voor een streep! Ziet er goed uit hè?!



I love streepjes. Streepjes plassen is mijn nieuwe hobby. Heb er voor morgen ook alweer eentje klaar liggen. En morgen is ook de bloedafname. Waar ik heel bang voor ben. Bang dat ze gaan zeggen 'oh hahaha jij dacht dat je zwanger was? Doe toch 'ns normaal! Jij kùnt helemaal niet zwanger worden trutje'. Zoiets. Oh dit moet gewoon goed gaan!

We beginnen het intussen wel een heel klein beetje te geloven maar echt ten volle beseffen doen we eigenlijk nog niet. Het is zo onwerkelijk allemaal. Als je jaar in jaar uit alleen maar slecht nieuws en teleurstellingen krijgt dan ga je je daar een beetje op instellen. Vooral niet te enthousiast doen want straks komt toch weer dat deksel op je neus. Maar nu ineens zijn we dan eindelijk zwanger! Ik kan het gewoon niet bevatten.

WIJ ZIJN ZWANGER!!!

Effe sjekke met u....

...want ik ben bang dat ik dubbel zie. Of dat ik droom. Of dat ik gewoon gek geworden ben. Maar ziet u OOK 2 strepen???

WWWWWWWWAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHH !!!!!!!

De Verhuis

Ik moet even iets anders doen dan om de 10 minuten naar het toilet gaan, dus ik ga jullie maar vervelen met Het Verhuisverhaal. Leuk om later aan onze tweeling te laten lezen. Kijk meisjes kinderen, op die dag kreeg ik al buikpijn van jullie zijn jullie waarschijnlijk ingenesteld.

Zaterdag was het dus zover: the Big Move. Maar zo Big was die helemaal niet, want in 2x waren we over! We hadden dan ook alles uit de kast getrokken: 7 vrouwen, 5 mannen, 1 vrachtwagentje, 1 auto + aanhangwagen, 1 S-Max en 1 jeep. En mijn kleine autootje heb ik ook volgepropt. Vooral met vrouwen. Ik had gedacht dat we met veel teveel zouden zijn en elkaar allemaal in de weg gingen lopen maar alles ging door mijn fantastische voorbereiding en werkschema's very smooth. En als u denkt dat dames geen kasten in elkaar kunnen zetten, dan heeft u het mis. Wij hebben met z'n allen een sterk staaltje vrouwelijke emancipatie laten zien. En de enige 2 mensen die een pleister kwamen vragen trouwens, waren mannen. Tis maar dat u het weet. Women rule.

Maar de mannen waren ook heel fanatiek hoor. Om 7 uur 's avonds was alles ingeruimd en opgeborgen. Alles! Geweldig hè?

Toen mocht onze P.ebbles komen. Ocharme dat beest had de hele dag helemaal alleen in een leeg huis gezeten. Maar hij krijgt er nu wel een tuin èn daarachter een bos, voor terug. Het huis was niet meteen P.ebbles z'n ding denk ik want hij heeft de hele nacht (en dan bedoel ik dus de héle godganse nacht) keihard gemiauwd. Ik heb geen oog dichtgedaan. Husby wel. Die heeft niks gehoord. Typisch. Dat belooft voor als de tweeling er is. Vannacht begon hij weer en toen is Husby even naar hem toegegaan en heeft hem streng toegesproken. In z'n blootje. Hier was P.ebbles blijkbaar zo van onder de indruk geschrokken dat het de rest van de nacht stil is gebleven.

En u krijgt dus geen verhuisfoto's te zien, mocht u dat ook maar enigszins interesseren, want ik heb alleen Photoshop op de vaste pc en die werkt nog niet. En op de lap kan ik niemand onherkenbaar maken, en ik geloof niet dat mijn familie en vrienden erop zitten te wachten om met hun snuit op het www te komen.

En nu zitten we lekker in ons huisje. Zonder tv tot 12 oktober. Dus je zou denken dat we intussen alle kamers al 5x hebben ingewijd, maar dat is dus niet zo. Ik durf dat niet in de wachtweken. U wel?

Twijfels...

of toch nog

?????
Ik weet het echt niet meer.

Gistermiddag had ik opeens wat rozige prut aan de applicator zitten bij het inbrengen van de gehate Utro's. Naja, niet echt opeens, want het was vooraf gegaan door dagen van buikpijn. Lage menstruatieachtige buikpijn. Vandaag is de roze prut er nog steeds. Heel weinig, maar toch, het is er. En dan weet ik meestal wel hoe laat het is.

En toch blijf ik stug hoop houden dat dit *toch* een innestelingsbloedingprutje is (waarschijnlijk tegen beter weten in) want het is volgens mij veel te vroeg om al ongesteld te worden? Ook te laat voor een innesteling denk ik, maar dat feit negeer ik gewoon even. Bij eerdere pogingen werd ik in meer dan de helft van de gevallen gewoon helemaal niet ongesteld. Pas 4 dagen nadat ik met de Utro's stopte. En in de andere gevallen was het zeker 3 dagen later dan nu.

Dus wat moeten we hiervan denken? Ik weiger te geloven dat deze poging ook mislukt is. Ik wil het gewoon niet hebben. En dan gebeurt het dus niet. Zou mooi zijn als het zo ging hè? Niet willen = niet gebeuren.

The one million dollar questions

Na 2 dagen noeste arbeid in het nieuwe huis ben ik een beetje bezorgd: heb ik teveel gezwoegd en gezweet en te weinig gerust? Zitten ze er allemaal nog (of tenminste eentje) en hebben ze zich al stevig vastgeklampt? Of word ik over een week gewoon ongesteld, zoals de vorige keren? Het voelt in ieder geval niet anders dan anders. Geen opgezwollen borsten, geen innestelingsbloed, geen 'tekenen' whatsoever. Heb wel een zeurderig gevoel in mijn onderbuik, maar dat heb ik elke keer al gehad, dus dat is ook verre van een geruststelling. Ik weet ook wel dat je niks hoèft te voelen, maar toch word ik altijd heel onzeker in de wachtweken. Het zou zoveel makkelijker zijn als ik gewoon kotsend boven de pot zou hangen. Dan wist ik tenminste dat er iets aan het gebeuren was.

Week 1 is passé. De makkelijkste week. Die voorbijgevlogen is trouwens. Afgelopen week heb ik veel omhanden gehad want we hadden een deadline to meet: de verhuis. Volgende week zal ik heus nog wel dingen moeten doen in en om het nieuwe huis, maar de druk is er dan een beetje af. Tijd om te piekeren dus. De 2e week is altijd killing. Ik maak mezelf helemaal gek met vragen als: "zou het wel of zou het niet?" "wat betekent dit steekje hier en dat gevoel daar? "wat als ik naast alle zaad- en ei-ellende nou ook nog eens een innestelingsprobleem heb?". Maar ook steeds: "en wat als het nou wéér niet lukt?". Want ik heb deze keer supergoede embies gekregen, en 3 maar liefst, maar dat zegt nog niks over het daadwerkelijke innestelen natuurlijk. Oh ik zou zooo graag eens even in m'n binnenste kijken of ze nog alive & kicking zijn...


En dan nog een vraag die me bezighoudt: test ik zelf van tevoren of test ik niet? Ik doe dat bijna altijd wel, maar nu twijfel ik. Alles is al heel anders verlopen dan alle andere pogingen, dus hopelijk verloopt de uitslag ook wel anders dan anders (ja! ja! ja!) en moet ik maar gewoon afwachten? Husby vindt het jinxen als ik wel zou testen. Maar ik krijg het telefoontje als ik op mijn werk ben. Waar ze wel weten dat ik IVF 'doe' maar niet dat we er eentje aan het doen zijn as we speak. Sowieso niet de meest ideale plek om eventueel slecht nieuws te krijgen. Wat doen/deden jullie, testen of niet?

God wat een zeik-log is dit zeg. Mijn welgemeende excuses.

Morgen is moving day trouwens! En bij deze trek ik de stekker van de pc eruit en hebben we maar liefst tot 12 oktober geen internet! En geen kabeltv. Klein foutje van de provider. Misschien kunnen we draadloos van iemand profiteren, wie weet. You'll read me when you read me!